Op vrijdagavond 15 maart beloofde de zaterdagochtend bij de Voorburgse Rugby Club (VRC) nog een zware ochtend te worden. De winden waaiden om de rotsen en de regen kwam met bakken uit de hemel. De voorspelling voor de zaterdagmorgen leek niet veel beter.
Rond middernacht kwam er onverwacht goed nieuws. De districtswedstrijd werd niet afgelast: de Voorburgse Rugby Club had vreselijk haar best gedaan en had een tropische verrassing voor ons. De districtswedstrijd werd gespeeld bij www.trixs.nl een Indoor Beach gelegenheid en trampolinepark in Leidschendam. Super leuk!
Een zandbak, een heleboel turven en goede koffie. Alle elementen voor een leuke ochtend voor turf en ouder.
Voorburgse Rugby Club, dank voor dit leuke initiatief, dat jullie last-minute hebben geregeld!
KNMI gaf code oranje…maar de Rotterdames gaven code groen.
In het vorige verslag – na de fantastische zege op de foeste moiden – staat vermeld dat het volgende stukje groei binnen handbereik ligt.
We mochten zondag uit naar Rus op de locatie in Nieuwegein. De vraag of de wedstrijd gespeeld kon worden, was – gezien het feit dat veel wedstrijden zijn afgelast en er op de meeste velden eerder waterpolo gespeeld kon worden dan rugby – geen gekke vraag. Niettemin kregen we groen licht om weer eens een lekkere modder wedstrijd te spelen.
Voorafgaand aan de warming up regende het nog bij vlagen stevig en verloren de vlaggen langs het veld hun grip op de doordrenkte bodem. In overleg met de ref werd besloten om ze maar te laten liggen. De wind huilde luid langs de zwierende palen. Dit wordt een tight game, korte passen, en veel in de voorwaardse spelen.
De eerste helft hadden we volle bak tegenwind. Letterlijk genomen, want figuurlijk hadden wij vanaf de kickoff de wind in de zeilen. We hadden slechts 5 minuten nodig om de wind en tegenstander te trotseren om zo de eerste try van de wedstrijd te drukken. Het moet gezegd dat de conversie niet tussen de palen kwam, maar de bereikte hoogte en afstand ondanks de weersomstandigheden waren zeer indrukwekkend. We konden helaas niet meteen doordrukken en werden door een offensief van Rus naar achteren geforceerd. De fases duurden steeds kort. Over en weer vielen turnovers. Het spel verplaatste zich daardoor snel op en neer, maar Rus wist verder door te dringen. Hoewel de tegentry van Rus zwaarbevochten was, viel hij wel. Deze werd evenmin geconverteerd. Wij konden na de spelhervatting de actie beter naar voren verplaatsen. Wederom met snelle verplaatsingen op en neer. In tegenstelling tot de vorige try, was het nu onze Rotterdamse formatie die weer wist door te dringen tot de tryline. Hier gingen een paar mooie turnovers aan vooraf onder andere, doordat wij de ruck goed agressief konden clearen. Toen al was de wedstrijd loodzwaar. Het drassige veld bood weinig soulaas bij het afzetten en nauwkeurig passen was heel moeilijk. Zeker als we net even teveel afstand van elkaar hadden.
Na 10 minuten voortploeteren door beide teams, dwong Rus ons letterlijk met de wind in de zeilen toch weer in de modus verdedigen. Na een half uur rugby, kwamen zij langszij. Ook daarna bleef het moeizaam om de controle over de wedstrijd te nemen. Wij werden ondanks wisseld possession langzaam maar zeker, meter voor meter, naar achteren gedwongen. Maar zoals wij dat in voorgaande wedstrijden ook hebben laten zien, kunnen wij daar verrekte taai in zijn. Niet alleen de wind, maar helaas ook meerdere penalty’s voor offside, stuwden Rus voorwaarst. We hebben een stevige 6 a 7 minuten – jawel met het kalk van de eigen tryline onder de schoenen gestaan -, alhoewel veel kalk was het deze keer niet. No offence naar de velddame van Rus (want waarom zouden we het een veldheer noemen, niet waar?). Meerdere keren weerhielden wij Rus van die try. Helaas werden wij ook steeds na een paar meters terreinwinst, weer teruggefloten. Botte pech dat Rus op slag van rust toch door de laatste linie wist heen te breken om voor het eerst in de wedstrijd met een geconverteerde try op voorsprong te komen. Een loodzware en enerverende 1ste helft dus.
Als je er niet bij was, zou je verwachten dat de tweede helft makkelijker zou worden met al die wind mee. Helaas, de windkracht nam behoorlijk af. Maar het moet gezegd, de resterende windkracht hadden we nu niet meer tegen. Het eerste kwartier van de tweede helft bracht niet een heel ander spelbeeld met zich mee. Geen van beide teams waren in staat om voldoende rust aan te brengen in balbezit. Maar wij konden wel de aansluitingstry drukken. Met nog 25 minuten te gaan en slechts 2 punten verschil, kon de winst nog makkelijk beide kanten op vallen. Ondanks dat wist Rus te snel (7 minuten later) nog een try te benutten om het gat weer te vergroten naar 7 punten. Vanaf dat moment zijn wij niet meer in scoringspositie gekomen. Rus drong aan en wederom volgde een fase waar wij snoeihard hebben moeten knokken om een volgende try van de te verkomen. Uiteindelijk hebben de Rotterdames fel van zich af kunnen bijten om verder tegen trys te verkomen.
Al en al was het een pracht van een wedstrijd in dit veel te winderig, vies koude weer. De eindstand is 22-15.
Nu terug naar de eerste alinea: groei binnen handbereik. Wij hebben zondag een team Rotterdames gezien. Of zij nu geblesseerd – al dan niet op krukken – langs de de lijn stonden, ready to go gretig om in te vallen of buffelend op het veld. Iedereen gaf thuis! Met elkaar en voor elkaar, dat spatte er vanaf. Dit ontstijgt het scorebord. Dit is waar wij momenteel mee bezig zijn. Niet alleen de individuele groei sportief en in weerbaarheid zet door, maar de groep creëert een grotere potentie. Laten we in de spiegel blijven kijken. Wat kan/wil ik beter, waar kan ik mijn teammaten helpen? Dan blijven we voorwaartse stappen zetten en misschien zelfs wel sprongen.
Woman of the match is onze fantastische zaagmeister Agathe. Woman of the match bij Rus was de net zo fantastisch Mathilde.
Aanstaande zondag rucken (geen spelfout) we uit naar Thor. K.o. 14.30 uur
Op zaterdag 9 maart 2019 vertrokken we met twee teams turven naar The Hookers voor de District Kampioenschappen Turven 2019. Er stond een flinke bries in de Hoek van Holland. De twee teams, ook wel bekend als team Lady Bugs en team Batman, werden gastvrij onthaald door The Hookers. We werden verwend met teampakketjes mandarijnen, stroopwafels en Dextro. De Dextro werd direct heimelijk weggemoffeld, want nog meer energie was het laatste wat deze stuiterende bende kon gebruiken……
Er werd goed gespeeld. De solo acties werden direct vergeven, want een try drukken op een kampioenschap is stiekem wel heel fijn. Het goede spel leverde een bloedstollende halve finale op tussen de twee Rotterdamse teams. The Lady Bugs en team Batman waren aan elkaar gewaagd en er werd met 6-6 gelijk gespeeld; een zenuwslopende wedstrijd ook voor ouders en trainers. Op basis van het aantal tries in de poulewedstrijden speelde team The Lady Bugs voor plaats 3 of 4 en speelde team Batman voor plaats 1 of 2.
Uiteindelijk veroverde Rotterdam plaats 2 en 3. HRC ging er met het goud vandoor. De plaatsen 1, 2 en 3 werden gehuldigd en daarna werden alle teams beloond met ENORME beker en een mooi vaantje voor elke spelers.
Bij deze een woord van DANK voor alle vrijwilligers van The Hookers en de club die deze dag hebben gefaciliteerd en hebben bekroond met zoveel eremetaal. En zoals trainer Brendan dan zegt: “Laat het opscheppen over de enorme beker beginnen! Bij je juf, opa, oma, verre buurvrouw.”
“Wie zijn wij? Rotterdam! Wat gaan we doen?! Rugby-en en OPSCHEPPEN !!!!!”
Vandaag mochten wij het opnemen tegen de lijstaanvoerder, de stugge formatie ‘foeste moiden’.
Van de uitwedstrijd hadden wij geleerd dat deze dames stuk voor stuk keihard zijn en snoeihard gaan. In Schagen liep het uit op een ware veldslag. In scoreverloop liep het gelijk op, waarbij de foeste moiden aan het eind van de eerste helft en slotfase van de wedstrijd het verschil konden maken. Nodeloos te zeggen dat wij gewaarschuwd waren.
Gelijk aan de vorige wedstrijd was het vanaf de kickoff gelijk aan. Geen tijd om in de wedstrijd te groeien, geen tijd om het even aan te kijken. Focus tijdens de warming up en goede organisatie in aanloop naar de wedstrijd draagt daaraanbij. Het was direct do or die. Wij hebben ons daarin niet laten verassen.
Wij konden in de vierde minuut al een knappe try drukken. Daarop volgde een periode van ruim 20 minuten met grof geweld aan beide zijden. Er waren regelmatig turnovers. De foeste moiden zetten steeds vakkundig mauls op en wisten zo meerdere keren possesion te veroveren. Met goeie tackles en steels van onze zijde heroverde wij de bal minstens net zo vaak. In deze editie hadden wij met onze subliem voortploegende voorwaarsten en een solide lijn meer overwicht. Dit zelfs ondanks de warmte en dat de bidons in iedere slok een hap zeepsop mengde. De scrum stond als een huis. Door te blijven bij ons eigen spel, konden wij voor het rustsignaal nog twee prachtige try’s drukken. Hooguit kan gezegd worden dat wij in balbezit iets meer konden temporiseren, maar zelfs dat ging door goede communicatie in het veld al snel beter. Niet voor niets is in de rust gezegd dat we er nog niet waren. Het blijven wel de foeste moiden, natuurlijk. Ook dat hebben wij na de kick-off tot uitdrukking gebracht. De vers omgespoelde bidons waren daarbij geen overbodige luxe. Hard doorgaan was het devies en de uitvoering was daar. Halverwege de tweede helft waren wij twee try’s rijker, waarvan een kundig geconverteerd werd. Het moet gezegd dat de foeste moiden knap onverstoord door bleven gaan. Daarmee werden zij beloond met hun eerste try in de tweeënzestigste minuut. Zij kregen ons wat vaker dieper naar de eigen tryline. Maar in die fase hielp een snelle tegen try van ons binnen vijf minuten en een held-up van onze zijde ons op het punt dat we een gewonnen race reden. Daarbij hebben wij in brede zin weer laten zien dat wij verdedigend een stug team vormen. Breaks van de tegenstander leiden niet zomaar tot try’s. Verdedigen met het kalk van onze eigen try line onder de schoenen, laat ons niet zomaar zwichten. In de slotfase vielen over en weer nog wapenfeiten. Maar onze geconverteerde try op slag van het eindsignaal bracht de eindstand op een welverdiende 44-10 overwinning.
Wij mogen en moeten inzien dat we een groei doormaken. Spelers individueel groeien en het collectief haakt daarbij niet af. Specifiek hebben we het hier onder andere over tackels die niet gemist worden, passes die aankomen, support die gelopen wordt, momenten van rust en overzicht die gecreëerd worden. Een ieder draagt daar aan bij. En het volgende stukje groei ligt binnen handbereik. Er was veel plezier ondanks dat er zo ongelofelijk hard gewerkt moest worden door iedere speler op het veld, om deze mooie overwinning tegen deze geduchte tegenstander tot stand te brengen.
Met dank aan Appie die de wedstrijd zeer kundig heeft willen leiden en alle supporters inclusief onze geblesseerden (met en zonder gips), gaan we herstellen en ons klaarstomen voor de uitwedstrijd tegen Rus.
Wedstrijdverslag: Ruben Woman of the match: Trysaving Cheetah Chitra Volgende wedstrijd: 10-3-2019 uit vs RUS, k.o. 14.30
Ik waarschuw alvast, het onderstaand verslag is nagenoeg kritiekloos. Dus als er al azijnplassers handenwrijvend begonnen zijn met lezen, kunnen ze na deze zin al afhaken. Het weer was namelijk echt helemaal fantastisch, de tegenstander van vandaag speelde goed en zeer sportief, de door een misverstand zelfstandig aangewezen “vrijwilige” ref van de dag, ons aller Richard, heb ik helaas niet op voor RRC gunstige partijdigheid kunnen betrappen, (dus strak gefloten) en last but certainly not least, onze Cubs hadden er zin in.
Een week voor het omdopen naar Oeteldonk waren the Dukes naar RRC afgereisd en mooi op tijd aanwezig. Ze zullen net zoals de andere aanwezigen blij verrast zijn geweest door de enorme ruimte om over vier parkeerplekken heen te kunnen parkeren. Tenminste als de auto lang genoeg was. Het was ook een vriendschappelijke wedstrijd en de vriendelijke buren van de ronde bal stonden schijnbaar en masse al met vakantie op een of andere berg. Mogen ze vaker doen. Het was op deze manier namelijk wel heel relaxed aankomen.
De warming up werd scherp ingezet door RRC. Veel nadruk nog even in het aansluiten bij de rucks. In de wedstrijden wordt dit nog weleens vergeten. Maar in deze wedstrijd niet. RRC was vanaf het begin zo scherp als een scheermes. Passing was goed en het plezier in dit voor de dag eerste en tweedejaars combinatie team zeer aanwezig. Men gunde elkaar de bal. Men nam het ook voor elkaar op. Veel sportieve strijd. Mooi spel gezien inclusief (maar niet gelimiteerd tot) technisch goed uitgevoerde aanvallende acties. Verdedigend stond het vandaag ook goed. Paar try saving tackles, maar ook aanvallende off loads. Prachtig om te zien.
RRC Cubs sloot de wedstrijd dan ook met groot verschil winnend af en deed de hoop verder opgloeien dat het op het veld staande pensioenplan van de ouders inderdaad toch nog ergens waarde gaat krijgen.
Het weer was wel even wennen want met de R in de maand is de lange onderbroek en thermoshirt vaste prik, maar door de warmte werd dit welhaast vacuum getrokken. Was nog een hele klus en worsteling om thuis eruit te komen, maar ook om na het uittrekken weer wat vleeskleurigs te ontdekken. Had gewoon een zonnebril nodig met al dat reflecterende wit. Op deze manier zou er zelfs ongesminked volgende week naar Oeteldonk kunnen worden afgereisd. Garantie voor aandacht, maar dan wel uit medelijden van al dat wel of niet verkleed vrouwelijk hulpverlenend personeel.
Deze week ondanks de vakantie gewoon weer lekker trainen, volgend weekend wederom een vriendschappelijke pot waarbij, als het niveau van vandaag wederom wordt gehaald, al reikhalzend naar wordt uitgekeken. Nog 7 nachtjes slapen. Rugby ouder(e)
